Epeydir yazmıyorum Yazmak tutkusu tembelliğime pes geliyor demek. “Asla ya da daima” diyenlerden olmak isterdim açık söylüyorum. Gel gör ki naçiz bedenim payidar olacak, bunu nasıl kazımışsam gani gani loblarıma, bu tutku denen şeyi bir türlü kendime ulayamadım. Nurullah’ın ataçlarını boynuma dolayarak, süpermen pelerinimi boynuma atıp fezaya doğru koşarken dört nala, geriye baktığımda yazmaması gerekenlerden olduğuma hükmettim. Bu kimseyi ilgilendirmez.
Bazen neden yazdığım konusuna da gelirsek, ki buna da gerek yok ya aslında, bu da kimseyi ilgilendirmez. Burda benim ve diğerlerinin içsel hafakanları mevzu bahisti, bu yüzden iddiasız, kendi çapında, halinde sayıklamalarla uykulara daldık..Bakarsanız görürsünüz -ki bence bakmasanız da olur-, lineer bir örgü bulamazsınız, bu hayatlarımızın iz düşümü değil de nedir?
4ümüzün bir arada olduğu o ender anlardan birisinde olmak istiyorum. Herkesin yüzünde, iyi insan olmasının sindiği, birinin diğeri hakkında sadece mutlu olmasını temenni ettiği o saf aura…Bu yüzden her biriniz çok kıymetlisiniz.
Gitmesek de, görmesek de, kalmasak da…
